Utopia

The House on the Border

We had moved into the house the day before. It was a nice place. That morning when I walked out, our nextdoor neighbor, an old man, was watching the street with avid curiosity and called us from his window.
“You shouldn’t have rented that place,” he cackled. I stared at him coldly. “Is this a new way of greeting neighbors?” I growled. “What do you mean we shouldn’t have moved in there?” He was not fazed. 
“Thieves break into that house often,” he announced with relish. “It’s my neighborly duty to warn you.”
As if the thieves couldn’t break into his house too! Why should robbers favor only ours? Rather annoyed, I entered the grocery store at the corner to buy cigarettes. “There are such characters around,” I mumbled.
“What’s the matter?” asked the grocer.
“Some old goat told me that thieves usually rob the house we just moved into,” I
complained.
The grocer nodded. “Well, the old goat was right. You shouldn’t have rented that house.
It’s robbed frequently.”
I was furious. Without answering him, I walked out of the store. The whole day was
ruined, naturally. I fumed till evening. That night a couple from our block visited us. They were nice people.

We talked about this and that till midnight. When they were about to leave, the husband turned and looked at us strangely.
“It’s a beautiful house:’ he said, “but thieves never leave it alone.”
Since they were already out of the house, I couldn’t ask him: “Why is this house
supposed to be irresistible to thieves? Why shouldn’t they honor your home too?”
Seeing my ferocious scowl, my wife started to laugh.
“Dearest” she said, “don’t you understand? God knows, they have thousands of tricks for scaring tenants away. This must be the newest one. They will drive us out, and, since the rent is low, they will either move in themselves or bring in one of their relatives.”
It was possible. But I couldn’t sleep a wink that night. It was as if I had a date with the thief. I waited for him breathlessly, whispering to myself: “He will be here any moment.”
I must have dozed off. I jumped up at a slight noise and grabbed the gun I had hidden under my pillow.
“Don’t move or I’ll shoot,” I yelled into the darkness.
As I already said, we had moved in the day before. Now, confronted with a nocturnal visitor, I forgot where the light switch was. Groping in the dark, I got entangled in every conceivable object and bumped into the walls in search of a switch. As if this was not enough, some darned thing coiled around my shapely ankles, and with a resounding crash, I found myself on the floor. “The dirty—,” I muttered under my breath. “He tripped me.” Unfortunately, during my solo flight to the floor, the gun had fallen from my hand and bounced away.
The darkness was suddenly filled with a horrible laughter: “Heh! Heh! Heh!”
“Are we shooting a domestic horror movie?” I shouted. “If you are a man, show your face, you. . . you villain!”
“I suppose you were looking for the switch,” a voice said in the darkness. “It’s amazing how all the new tenants make the same mistake.”
“Do you know what I’m going to do to you?”
“No:’ said the man in the darkness. “I don’t know. Now, may I turn on the lights and help you?”

I heard the click of the switch, and the room was flooded with light. Apparently, when I had crashed down, I had rolled under the table. As for my wife, she was securely lodged under the bed.
There in the middle of the room stood a man larger than life—twice my size, I mean.
I knew that if I emerged from my hiding place, I couldn’t scare him. I decided he
wouldn’t be able to size me up if I stayed there.
Imitating a basso profundo to the best of my ability, “Who are you?” I asked. It was a deep chested growl.
“I’m the thief?’ he answered calmly.
“Oh, yeah?” I said. “If you think I’m a fool, you’re mistaken. You’re not a thief. You’re trying to scare us away and move in here. Look at me, look closely. Do I look like an idiot?”
He didn’t answer my question. “You’ll see whether I’m a thief or not,” he said instead. You’d have thought it was his own father’s house. He started to rummage through the drawers, picking out what items he fancied and talking to us all the while. I have to admit that he was quite friendly.
“So you turned this into a bedroom. …The family before you used it as a study. The ones before them too…”
“Now look?’ I said. “You’re robbing me. I’ll report you to the police.”
Without stopping, “Please do?’ he replied. “Go to the precinct. And don’t forget to give them my best regards.”
But you’ll run away while I’m gone.”
“I won t.”
“You will! You will clean up the whole house and steal away.” It was a dilemma. “I have an idea,” I said. “First I’ll tie you up, then I’ll go to the police.”
“Help!” shrieked my wife suddenly. Were all the neighbors waiting on our doorstep, I wonder? As if on cue, they stampeded into the house, chattering excitedly. But did they look at us or offer sympathy? No. They were full of curiosity and in good spirits.
“Another robbery?’ they said.
“What, again?”
“Who is it this time?”
“Let’s see.”

Some of them were downright friendly with the thief. They even asked him how he was, while he calmly went on packing our things.
“Help!” I croaked. “Help! I must bind him up. I’ll go to the precinct.”
One of the neighbors shook his head.
“It won’t do you any good,” he said. “But I never stop people from doing what they want.
… Go ahead.”
What kind of a neighborhood was this anyway?
Suddenly emboldened, my wife brought me the clothesline. The thief didn’t resist while I tied him up securely. We carried him into another room and locked the door.
We ran to the police. My wife considered herself the spokesperson of the family and told the story to the chief. He asked for our address.
“Aha,” said the chief. “That house.”
“Yes,” I answered, “that house.”
“We have nothing to do with that house,” he informed us. “It’s not in our jurisdiction.
“What are we going to do now? Did we tie that poor fellow up for nothing?”
“If you lived in the house next door, we could have done something,” the chief said.
Then, as if addressing a couple of morons, he added, “You would have been in our jurisdiction.”
“That house was not vacant,” my wife explained patiently. “So we moved into this one.”
We learned that our house was right on the border between areas under the jurisdiction of two precincts.
“The other precinct should look into the matter,” said the chief. The other precinct was quite far away. By the time we reached it, the sun was already high in the sky. We told our story again, and again they asked our address.
“That house,” said one of the cops.
“That house,” I said.
“If you lived next door, we would have done something. Your house is not within our jurisdiction.”
“Poor man:’ murmured my wife. “We tied him up.”
“Tell me:’ I cried out impatiently. “Tell me one thing. Under whose jurisdiction are we?
‘Who is supposed to look after us?”

“The state gendarme,” 5 said the cop. “Your house is under their jurisdiction. The
police have nothing to do with it.”
We left the cops.
“Let’s go home first,” suggested my wife. “I’m worried about the thief. He might die, you know.”
She was right, of course. What if the thief should die of hunger? Or heart failure? After all, he was trussed up like a chicken. What if the ropes would impede the circulation of his
blood? What if...
We went home. The thief was where we had left him.
“How are you?” I asked anxiously.
“Fine, fine:’ he answered. “But I’m hungry.”
My wife ran to the kitchen. Alas, we had spinach, but—would you believe it—it was the only dish the thief detested. My wife dashed to the butcher, bought some steaks, and fed the thief.
This time we went to the gendarmerie. After listening to our story, the commandant asked for our address.
“Aha,” he said. “That house.”
Apparently, we had rented a famous place.
The commandant shook his head. “This is not a case for the gendarme. You should call the police.”
“Now look,” I cried. “We went to the police. They sent us here. Now you say we must call the cops. Is this a runaround? Isn’t there anybody to look into the case?”
The commandant pulled out a map.
“I hope you know how to read a map:’ he said. “Here, it gives the height. See? One
hundred and forty feet. This is the water tower—116 feet—and here is the hill. Now, this area is under the jurisdiction of the gendarmerie. If your house were built further up, say about two yards toward the northwest, you would have been in our area.”
“All this for two lousy yards:’ I said. “Do something, man! What would
happen if you helped us now?”
The commandant pursed his lips. “What would happen?” he repeated. Then he nodded his head sagely. “Only we know what would happen…. Only we know.” Again he put his finger on a spot on the map. “Look, this is your house. Right on the line that separates our area from the police’s. See? Of course, a part of your garden is under our jurisdiction. But the robbery didn’t take place there, did it?”

There was nothing we could do but go to the police again.
“Let’s first see how the thief is doing:’ my wife suggested. “God help us ifsomething should happen to him.”
So we went home.
I almost clasped the thief to my bosom. “How are you?” I panted.
“Water! Quick!” he cried out. “I’m thirsty!”
After drinking the water, he looked at us sternly.
“Listen,” he said. “Don’t say that I didn’t warn you. You have no right to hold me here.
You are restricting the freedom of a citizen. I have a good mind to sue you.”
“But what can we do?” I cried. “We don’t know who is supposed to look after us.
Apparently, we are in the middle of nowhere. Why they built this house right on the border line is beyond me.”
“Didn’t I tell you? …Now, let me go. Otherwise I’ll drag you through the courts for
restricting my freedom.”

“Give me time,” I begged. “Give me till tonight. I want to go to the police again.”
“By all means,” he replied affably. “Go and see anyone you wish. But it’s futile.  I’ve been aware of the situation for a long time now. They have to decide whether to include your house in one of the areas or change the borders. Till then….”
Again we went to the precinct. This time the chief brought out a map too.
“Look,” he sighed, “this area is under the jurisdiction of the gendarmerie. Your garden and a small part of the house are within their area. Only a fraction of the house is under our jurisdiction.”
“The bedroom is in your area,” I pointed out. “And the robbery took place there.”
He looked at me owlishly. “Quite. First this must be definitely established. Then there is another problem: the thief didn’t fly in through the window, did he? He crossed the garden and then entered your house. Right? And the garden is under the jurisdiction of the gendarmerie.
Yours is not a new problem. It is already under discussion. First they have to reach a decision? then they have to inform us of their decision concerning the area your house is supposed to be in.
Then we can act accordingly.”
We returned home. Our elderly next door neighbor was at the window, as usual.
“So they broke into the house again,” he cackled.
“Yes,” I nodded.
“No one stays there long,” he said cheerfully. “That’s why the rent is low. Neither the owner nor the tenants could live there. The owner decided to pull down the house and rebuild it
two yards further up. But then he found you fools—I mean he found you and rented the place.”
His wife was looking at us sadly. “It’s not your fault,” she informed us. “It’s the owner’s.
When they build a house they think of water, gas, electricity, and the view. But do they think of the jurisdiction? No! What sort of a fool would build a house right on the border?”
I couldn’t answer that question even if I wanted to.
Since we had paid the whole year’s rent in advance, to move away was out of the question. So we went home and untied the thief. Then we settled down comfortably in the study and discussed the world situation for a while. The thief dined with us that evening.
“So long,” he said after the meal. “I’ll be back tonight.”
Now we have five or six resident thieves. All our neighbors are familiar with them. We collaborate with the thieves too. That is to say, we help them to defend our home against other, unfriendly thieves, who are, after all, strangers to us.
I don’t know what will happen eventually. Either all eight of us, my wife and I and the six thieves, will spend the remainder of the year here, or they will include the house in one of the areas, thus enabling me to complain to the authorities. But we are now used to our friends, the thieves. And to report them would be rather embarrassing—after all, they share the household expenses now.

Now we have five or six resident thieves. All our neighbors are familiar with them. We collaborate with the thieves too. That is to say, we help them to defend our home against other, unfriendly thieves, who are, after all, strangers to us.
I don’t know what will happen eventually. Either all eight of us, my wife and I and the six thieves, will spend the remainder of the year here, or they will include the house in one of the areas, thus enabling me to complain to the authorities. But we are now used to our friends, the thieves. And to report them would be rather embarrassing—after all, they share the household expenses now.

ترجمه فارسی داستان 

همین روز قبل به این خانه نقل مکان کرده بودیم. جای قشنگی بود. صبح، وقتی بیرون رفتم، همسایه‌ی بغلی ما، پیرمردی که با کنجکاوی مشتاقانه‌ای خیابان را زیر نظر داشت؛ از پنجره‌ی خانه‌اش مرا صدا کرد و هر هر کنان گفت: هه... هه... هه... نباید اونجارو اجاره می‌کردین.»
به سردی نگاهش کردم و با دلخوری گفتم: 
- «ببینم... این راه و رسم تازه‌ی خوشامدگوییه؟ منظورت چیه که میگی نباید اونجارو اجاره می‌کردیم؟»
برگشت خیلی بی‌خیال و بی‌اعتنا گفت: «راسش، معمولا دزد به اون خونه می‌زنه» و بعد با خشنودی اضافه کرد: «از ما گفتن، وظیفه‌ی ما بود که بگیم، خود دانید.»
انگار دزدها نمی‌توانستند خانه‌ی آن‌ها را بدزدند. آخر چرا باید چشمشان فقط خانه‌ی ما را گرفته باشد.
دلخور و ناراحت وارد بقالی‌یی شدم که کنج خیابان بود، می‌خواستم سیگاری بگیرم. من من کنان گفتم: «عجب آدمایی پیدا میشن بابا.»
بقال پرسید: «چی شده آقا؟»
با دلخوری گفتم: «هیچی بابا، یه الاغی می‌گه که به خونه‌ای که ما تازه اجاره کردیم همیشه دزد می‌زنه.»
بقال سری تکان داد و گفت: «راسش اون الاغ راس می‌گه. نباید اون خونه‌رو اجاره می‌کردین. دزدا چپ و راس میان سراغش.»
پاک قاطی کردم، هیچی نگفتم و از بقالی زدم بیرون. راستش حسابی حالم گرفته شد. تا عصر فرت و فرت سیگار کشیدم.
شب که شد، یکی از همسایه‌های توی ساختمان، زن و شوهر به دیدن ما آمدند. آدم‌های خیلی خوبی بودند. کلی از این ور و آن ور حرف زدیم؛ داشتند که می‌رفتند آقاهه برگشت یک نگاه عجیبی به من انداخت و گفت: خونه‌ی قشنگیه، اما دزدا امانش نمی‌دند.»
می‌خواستم بگم «چرا فقط این خونه‌ست که رادست دزداست و چرا این دزدای محترم، این افتخارو به خونه‌ی اونا نمی‌دن» که دیدم همسایه‌ها رفتند.
زنم که دید من جوش آوردم، نیشخندی زد و گفت: «ای بابا... قربونت برم، تو چرا نمی‌فهمی آخه؟ این‌طور آدما هزار دوز و کلک جور می‌کنن که آدمو فراری بدن، اینم آخرین مدلشه. اونا می‌خوان مارو دک کنن... خوب این‌جا اجاره‌اش ارزون‌تره، بعدش، خودشون یا یکی از فامیلاشونو بیارن این‌جا، میگی نه، حالا نیگا کن...»
شایدم حرفش درست بود؛ اما من که اون شب تا صبح چشم رو چشم نگذاشتم. انگار با دزد قرار ملاقات داشتم. از ترس نفس نمی‌توانستم بکشم. با خودم مرتب تکرار می‌کردم: «الانه که بیاد.»
توی چرت بودم. یک دفعه صدایی آمد، از خواب پریدم. دست انداختم زیر بالشم و تفنگی را که آن‌جا قایم کرده بودم برداشتم. تو همان تاریکی داد زدم: «بجنبی، می‌زنم، دستا بالا.»
همان‌طور که گفتم همین دیروز، این‌جا آمده بودیم و حالا تو این نصف شب آقا دزده آمده بود سراغ ما. راستش هنوز نمی‌دانستم که کلید برق جاش کجاست. کورمال کورمال رفتم، گیر می‌کردم به هر چیزی که فکرش را بکنی، بعدشم همان‌طور که دنبال کلید می‌گشتم با سر رفتم توی دیوار. این کم بود، یک چیزم، لعنتی- نمی‌دانم چی بود- پیچید دور پاهام و گرومپ خوردم زمین. تا آمدم بجنبم دیدم که دراز به دراز افتادم کف اتاق. زیر لب با خود گفتم: «بی‌شرف، گیرم انداخت.» می‌خواستم خیلی خونسرد و آرام یک گلوله تو شکمش خالی کنم. اما زمین که خوردم تا بیام خودم را جمع و جور کنم، تفنگ از دستم پرت شد و رفت آن طرف‌ها.
تاریک که بود، یک دفعه صدای خنده‌ی وحشتناکی هم پیچید توی اتاق: «هاه... هاه... هاه...»
از کوره در رفتم و داد کشیدم: «مگه این‌جا سینماس مرد حسابی که آدم می‌ترسونی؟ اگه جرات داری خودتو نشون بده، د بیا بیرون نامرد...»
از تو تاریکی صدایی گفت: «گمونم دنبال کلید می‌گردی، نه... همتون همین کارو می‌کنید... خیلی بامزه‌س.»
- «می‌دونی می‌خوام چه بلایی سرت بیارم؟»
- « نه... من که نمی‌دونم، بذا چراغارو روشن کنم ببینم چه‌کاره‌ای؟
صدای کلید برقی را شنیدم و بعد اتاق پر شد از نور. ظاهرا وقتی زمین خورده بودم، قل خورده بودم رفته بودم زیر میز، درست مثل زنم که او هم پناه گرفته بود زیر تخت.
آن‌جا وسط اتاق، یک غول بیابانی ایستاده بود؛ درست دوبرابر من. می‌دانستم که اگر از زیر میز بیام بیرون نمی‌توانم بترسانمش. پیش خود گفتم تا وقتی نیامدم بیرون، نمی‌داند من چه‌قدریم!
نفسم را توی سینه‌ام حبس کردم و بعد یک‌باره صدایم را توی گلویم انداختم و گفتم: «شوما کی باشید هان؟»
آرام و خونسرد جواب داد: «من دزدم...»
- «عجب، راس میگی؟ فکر کردی خرم، خودتی. تو دزد نیستی، می‌خوای مارو بترسونی که این‌جارو خالی کنیم بعد بیای جای ما. به من نیگا کن، خوب نیگا کن، من خر نیستم، خرم؟»
جوابم را نداد؛ عوضش رو کرد به من گفت: «حالا می‌بینی دزدم یا نه؟» انگار خانه‌ی باباش بود. کشوها را باز می‌کرد و هر چی دلش می‌خواست ور می‌داشت. واسه‌ی ما هم از این طرف و آن طرف حرف می‌زد؛ راستش رفتارش خیلی دوستانه بود.
- «پس این‌جارو کردید اتاق خواب... آره؟ قبلی‌ها، اتاق مطالعه‌شون بود، قبلی قبلی‌هام همین‌طور...»
برگشتم و گفتم: «حالا می‌بینی، خونه‌ی منو می‌زنی نه، وقتی رفتم کلانتری می‌فهمی.» 
رو به من کرد و بدون مکث گفت: «بفرما... راه باز جاده دراز. اونم کلانتری، راستی یادت نره، سلام گرم ما رو هم برسونی.»
- «اما تا من برگردم تو زدی به چاک نامرد.»
- «جون تو نه.»
- «جون خودت... تا من بیام، خونه رو خالی کردی و د برو.» 
بد وضعی بود. رو به آقا دزده کردم و گفتم: «اگه راس می‌گی، اول می‌بندمت بعد می‌رم سراغ پلیس...»
یک دفعه زنم جیغ کشید که: «کمک کنید! آی مردم! به دادمون برسید!»
عجب، تمام همسایه‌ها پشت در بودند. انگار یکی علامتی بده. یک دفعه همشون ریختند توی خانه. حرف‌هاشون گل انداخته بود اونم چه گلی. فکر کردم نگرانمان، حالا میان کمکمون... اما نه چه خیال خامی. فقط می‌خواستن از همه چیز سر در بیارن، انگار نه انگار خوش خوش بودن.
یکی‌شون گفت: «یه دزدی دیگه.»
- «چی؟ بازم؟»
- «بذار ببینم، فلک‌زده کیه؟»
- «صبر داشته باش، معلوم می‌شه.»
عجیب بود، بعضی‌ها داشتن با آقا دزده خوش و بش می‌کردند؛ بعضی‌ها هم احوالشو می‌پرسیدند. اونم آرام و خونسرد وسایل ما را جمع می‌کرد.
گفتم: «کمک کنید! ایهاالناس کمکم کنید، باید ببندمش، باید برم کلانتری.
یکی از همسایه‌ها سری تکان داد و گفت: «فایده نداره... می‌خوای بری برو، اما فایده نداره...»
سر در نیاوردم، این دیگر چه جور راه و رسم همسایگی‌یه.
زنم مثل شیر، طناب رخت‌ها را آورد. منم محکم بستمش. دزدم راست راست ایستاده بود و بر بر ما را نگاه می‌کرد. بعدشم انداختیمش تو اتاق و در را قفل کردیم.
دویدیم طرف کلانتری. زنم که فکر کرده بود سخنگوی خانواده‌س، از سیر تا پیاز ماجرا را برای رییس کلانتری تعریف کرد. رییس کلانتری رو کرد به ما و پرسید: «آدرس خونه کجاست... هان؟»
- «آهان... همون خونه»
گفتم: «بله بله همون خونه»
- «شرمنده‌ام، به ما مربوط نمی‌شه، تو حوزه‌ی ما نیس.»
- «خوب تکلیف ما چیه؟ چیکار کنیم، پس واسه چی اون فلک‌زده‌رو بستیم؟»
رییس کلانتری نگاهی به ما کرد و گفت: «اگه تو خونه بغلی بودید، یه کاریش می‌کردیم...»
بعد انگار هالو گیر آورده باشد ادامه داد: «انوقت تو حوزه‌ی ما بودید... می‌فهمید؟»
زنم بی‌خبر از همه جا، آرام و حق به جانب توضیح می‌داد: «آخه جناب سرهنگ، اونجا خالی نبود، اگه بود که می‌رفتیم...»
بالاخره یواش یواش فهمیدیم که خانه‌ی ما درست روی مرز حوزه‌های استحفاظی دو کلانتری قرار داشت.
رییس کلانتری آخرش گفت اون کلانتری باید به موضوع رسیدگی کند... بفرمایید. اون کلانتری خیلی خیلی دور بود. تا به آن‌جا برسیم، خورشید آمده بود وسط آسمان. بازم ماجرا را از سیر تا پیاز گفتیم و آن‌هام آدرس را پرسیدند.
یکی از پاسبان‌ها پرسید: «اون خونه؟»
- «بله. همون خونه.»
- «اگر تو خونه‌ی بغلی بودی، یه کاریش می‌کردیم... شرمنده‌ایم، تو حوزه‌ی ما نیس.»
زنم زیر لب من من کنان گفت: «بیچاره‌ی فلک زده، بابا آخه ما اونو بستیم با طناب.»
کنترلم را از دست دادم و فریاد کشیدم: «بابا یکی به ما بگه که ما تو حوزه‌ی کدام کلانتری هستیم، آخه کی باید به‌داد ما برسه؟»
پاسبونه گفت: «برید ژندارمری، تو حوزه‌ی اونهاس، به کلانتری مربوط نیس.»
از کلانتری زدیم بیرون.
زنم رو به من کرد و گفت: «صبر کن، بهتره اول بریم خونه، نگران دزدم، بابا یه وقت می‌بینی از گرسنگی مرد... اول بریم خونه.»
حق با زنم بود. اگر از گرسنگی بمیره، تکلیف چیه؟ اگه قلبش وایسه چی؟ بالاخره هر چی باشه، مثل مرغ دست و پا بسته بود. ای وای اگه اون طنابه، جلوی گردش خون‌شو می‌گرفت چی... اگه... 
رفتیم خانه. آقا دزده همان‌جا بود که بود. 
با نگرانی پرسیدم: «چطوری آقا؟ خوبی؟»
- «خوبم، خوب خوب، فقط بد جوری گشنمه.»
زنم دوید توی آشپزخانه. ای داد و بی‌داد فقط اسفناج داشتیم. عجیب بود، شایدم باور نکنید اسفناج تنها غذایی بود که آقا دزده اصلا ازش متنفر بود، بی‌زار. ناچار زنم بی‌چاره خودش را رساند به قصابی، چند تکه اسکیت گرفت پخت و آوردیم خدمت آقا دزده.
بالاخره راه افتادیم رفتیم ژاندارمری. داستان ما را که شنیدند، رییس ژاندارمری رو کرد به ما گفت: «آدرستون کجاست؟»
- «اون خونه؟... آهان فهمیدم»
ظاهرا جای معروفی را اجاره کرده بودیم!
رییس ژاندارمری سری تکان داد و گفت: «راستش این‌جا به ما مربوط نمیشه، باید برید سراغ کلانتری.»
فریادم بلند شد: «بابا آخه یکی به‌دادمون برسه. همین الان داریم از کلانتری میایم. اونا ما رو فرستادن این‌جا. حالا شما می‌گید برین کلانتری. دارید ما رو سر می‌دوانید؟ بابا آخه یکی نیست به فریاد ما برسه...»
رییس ژندارمری نقشه‌ای آورد و روی میز پهن کرد.
- «امیدوارم از نقشه سر در بیارید. نگاه کنید. این‌جا ارتفاع رو می‌نویسن، اهان این‌جا... چقدر نوشته؟ آفرین صدو چهل فوت. این‌جام گجاس؟ منبع آب، ارتفاعش چقدره؟ آفرین صدو شونزده فوت. خیلی خوب. اینجام که تپه است. خیلی خوب. حالا باز یه کم بالاتر بود، یعنی تقریبا دو یارد به سمت شمال غربی بود، تو حوزه‌ی ما بودید... روشن شد...»
برگشتم و گفتم: «همه‌ی این حرف و حدیث‌ها فقط به‌خاطر این دو یارده. رییس جون، قربونت برم، یه کاری بکن، آخه چی مگه میشه اگه یه همتی کنی؟...»
رییس ژاندارمری لب‌هایش را جمع کرد و گفت: «چی میشه هان؟» بعد غرق در تفکر سری تکان داد و اضافه کرد: «فقط ما می‌دونیم که چی میشه... ما می‌دونیم...»
دوباره انگشتش را روی نقطه‌ای توی نقشه گذاشت و گفت: «ببین، دقت کن، این‌جا خونه‌ی شماست. درس جایی قرار گرفته که حوزه‌ی استحفاظی ژاندارمری از حوزه‌ی استحفاظی کلانتری جدا می‌شه، خوب، روشنه؟ البته حق با شماست قسمتی از باغچه‌ی خونه‌ی شما توی حوزه‌ی استحفاظی ماست. اما دزدی که اون‌جا اتفاق نیفتاده، افتاده؟»
کاری نمی‌شد کرد، دوباره راه افتادیم بریم کلانتری. زنم دل تو دلش نبود. دوباره رو کرد به من و گفت: «بریم یه سری اول به دزده بزنیم، اگه خدای نکرده، زبانم لال، بلایی سرش بیاد، مکافاتی داریم اون سرش ناپیدا.»
چاره نبود. دوباره راهمان را کچ کردیم، رفتیم خانه. 
راستش از نگرانی، تقریبا آقا دزده را بغل کردم و بریده بریده گفتم: «خوبی آقا، چیزیت نیست که...»
اونم صدایش را انداخت رو سرش و گفت: « آب، زود باشید، مردم از تشنگی.» 
وقتی آب را نوش جان کرد، نگاه غضب‌آلودی به ما انداخت و گفت: «گوش کنید، ببینید چی می‌گم... بعدا گله نکنید که هشدار ندادم‌ها... شما حق ندارید منو این‌جا نگه دارید. شما آزادی مسلم یه شهروندو ازش سلب کردید... پس منم حق دارم که شما رو تحت تعقیب قانون قرار بدم... بله.»
داشتم منفجر می‌شدم، فریادم بلند شد که: «آخه پس ما باید چه‌کار کنیم خدایا؟ نمی‌دونم، آخه پس کی باید به داد ما برسه؟ مثل این‌که ما وسط هیچ جاییم. نمی‌فهمم والا نمی‌فهمم چرا باید این خونه رو درست بسازن روی مرز... نمی‌فهمم...»
- «من که گفته بودم... اگه نگفته بودم یه حرفی. خوب حالا دیگه بهتره بگذارید برم. وگرنه می‌کشمتون به دادگاه، بلایی سرتون بیارم که... آزادی مردمو سلب می‌کنید!...»
به دست و پا افتادم، خواهش کردم: «ترو خدا به من وقت بده، فقط تا امشب، یه بارم برم کلانتری، بعد...»
لبخندی زد و با رضایت گفت: «هر کاری از دستت میاد بکن، مضایقه نکن. هر کی رو می‌خوای ببینی، ببین، اما گفته باشم، فایده‌ای نداره. موقعیت این خونه رو من می‌دونم، خیلی وقته. اونا دو راه در پیش دارن، یا باید خونه‌ی شما رو بذارن تو حوزه‌ی استحفاظی یکی، کلانتری یا ژاندارمری. یا این‌که چکار کنند، یا این‌که مرزها را عوض کنن، غیر از اینا راهی ندارن. خوب این کارم که می‌دونی حالا حالا کار داره... گفته باشم.»
دوباره راه افتادیم رفتیم کلانتری. رییس کلانتری هم نقشه‌اش را پهن کرد روی میز، آهی کشید و گفت: «آقا جون، خوب نیگا کن، این منطقه، آره این‌جا، تو حوزه‌ی استحفاظی ژاندارمریه. باغچه‌ی شما و یه بخش کوچیک از خونتون تو این حوزه‌ست، یه بخش کوچکی از خونتون هم تو حوزه‌ی ماست. روشن شد.»
- « بله آقای رییس، فرمایش شما متین. اما نیگا کنید این‌جا اتاق خواب ماس، اتاق خوابم تو حوزه‌ی شماس، دزدی‌ام تو اتاق خواب اتفاق افتاده...»
نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و گفت: «صبر کن، اولا این مسئله باید مورد بررسی دقیق قرار بگیره، دوما یه مسئله‌ی دیگم هس. دزد که نمی‌تونه از پنجره بیاد تو اتاق می‌تونه؟... معلومه که نه، پس از تو باغچه رد شده آمده تو خونه، درسته و باغچم که کجاست، این‌جا، این‌جام تو حوزه‌ی استحفاظی ژاندارمریه، روشن شد. بله آقا جون این مشکله شما تازه نیس. دارن روش کار می‌کنن. اول مقام‌های بالا باید روش تصمیم بگیرن، بعدا ما رو در جریان قرار بدن که این خونه شمالی تو حوزه‌ی استحفاظی کیه، این کار که انشاء‌الله شد، ما هم مطابق قانون در خدمتیم.»
دست از پا درازتر برگشتیم به خانه. همسایه‌ی بغلی ما، همان پیر مرده، مثل همیشه از پنجره خیابان را ورانداز می‌کرد. هر هر کنان گفت: «هه... هه... هه... خونتونو زدن نه... گفتم که...»
به جای «بله» گفتن، سرم را تکان دادم.
تازه سر ذوق آمده بود، رو کرد به ما و گفت: «هیشکی این‌جا نمی‌مونه... خوب به‌خاطر همینم، از جاهای دیگه ارزن‌تره. نه صاحب خونه جاش این‌جاس، نه مستاجر. اصلا صاحب خونه، مدتی بود که دیگه تصمیم گرفته بود، خونه رو خراب کنه، دو یارد بالاتر بسازه، اما یه دفعه، شما دوتا الاغو پیدا کرد؛ ببخشیدا، منظورم این بود که شما دوتا رو پیدا کرد، اجارش داد به شما.»
باز خدا پدر زنش را بیامرزد، با دلسوزی رو به ما کرد و گفت: «تقصیر شما نیس که بابا. تقصیر صاحب خونه‌س، وقتی این‌جا رو می‌ساختن فکر آبش بودن، فکر گازش بودن، فکر برقش بودن، فکر منظرش بودن، اما فکر حوزه‌ی استحفاظی‌اش نبودن. نه بودن؟ والله نبودن. آخه کدوم آدم دور از جون الاغی، خونه‌ش رو روی مرز می‌سازه؟»
حتا اگر می‌خواستم هم نمی‌توانستم جوابی بهش بدم.
راستش چون، اجاره‌ی یک سال پیش داده بودیم، اصلا به فکر رفتن از اون خانه هم نیفتادیم. چاره نبود. رفتیم خانه، طناب دزد را باز کردیم، رفتیم تو اتاق مطالعه، راحت نشستیم و چند دقیقه‌ای در باره‌ی وضعیت دنیا گپ زدیم. دزدم پیش ما ماند، مالبا هم شام خوردیم. بعد از شام موقع خدا حافظی به طرف ما برگشت و گفت: «قربون شما، شب برمی‌گردم... میبینمتون...»
حالا ما پنج شش تا دزد تقریبا مقیم داریم. همسایه‌های ما همه آن‌ها را می‌شناسن. راستش ما هم با این دزدها یک جورهایی همکاری می‌کنیم. یعنی به آن‌ها کمک می‌کنیم تا از خانه‌ی ما در مقابل دزدهای ناشناس دفاع کنند؛ بالاخره هر چه باشد، آن‌ها غریبه‌اند؛ این‌ها باز آشنایند.
نمی‌دانم بالاخره چه خواهد شد. یا ما هشت نفر، یعنی من و زنم و این شش تا دزد آشنا، بقیه‌ی سال را هم این‌جا توی این خانه ناچار می‌مانیم یا این که بالاخره مقامات به تصمیمی می‌رسند، و خانه‌ی ما را توی حوزه‌ی استحفاظی کلانتری یا ژاندارمری قرار می‌دهند؛ و ما هم می‌توانیم شکایتمان را پی‌گیری کنیم. اما فعلا که به این دوستانمان یعنی دزدا حسابی عادت کردیم. راستش اصلا برایمان خیلی سخت شده که گزارش سرقت های آن‌ها را بعدا به پلیس بدهیم: آخه بالاخره یک جورایی با هم هم‌خانه‌ایم و دخل و مخارج مشترکی داریم. 

Summary of the Story

n  A man rents a house located in a nice place.

n  However, the next-door neighbor, the grocer and other neighbors warn him the following day that he should not have rented that house since it is robbed frequently.

n  The man’s wife believes that these people are trying to scare tenants away and move in themselves to rent the house for themselves or their relatives.

n  At night, a thief breaks into the house.

n  The tenant ties him up and reports to the police.

n  Then the couple find that their house is right on the border between areas under the jurisdiction of two precincts.

n  But the cops of each precinct claim that the house is under the jurisdiction of the other.

n  Moreover, the tenant learns later that there are six thieves who are used to robbing this house…

n  … and the couple have no choice but to get along with them and accept the situation as it is.