Utopia

Indian Camp

 
Ernest Hemingway

    At the lake shore there was another rowboat drawn up. The two Indians stood waiting.

    Nick and his father got in the stern of the boat and the Indians shoved it off and one of them got in to row. Uncle George sat in the stern of the camp rowboat. The young Indian shoved the camp boat off and got in to row Uncle George.

    The two boats started off in the dark. Nick heard the oarlocks of the other boat quite a way ahead of them in the mist. The Indians rowed with quick choppy strokes. Nick lay back with his father's arm around him. It was cold on the water. The Indian who was rowing them was working very hard, but the other boat moved further ahead in the mist all the time.

    "Where are we going, Dad?" Nick asked.

    "Over to the Indian camp. There is an Indian lady very sick."

    "Oh," said Nick.

    Across the bay they found the other boat beached. Uncle George was smoking a cigar in the dark. The young Indian pulled the boat way up on the beach. Uncle George gave both the Indians cigars.

    They walked up from the beach through a meadow that was soaking wet with dew, following the young Indian who carried a lantern. Then they went into the woods and followed a trail that led to the logging road that ran back into the hills. It was much lighter on the logging road as the timber was cut away on both sides. The young Indian stopped and blew out his lantern and they all walled on along the road.

    They came around a bend and a dog came out barking. Ahead were the lights of the shanties where the Indian bark-peelers lived. More dogs rushed out at them. The two Indians sent them back to the shanties. In the shanty nearest the road there was a light in the window. An old woman stood in the doorway holding a lamp.

    Inside on a wooden bunk lay a young Indian woman. She had been trying to have her baby for two days. All the old women in the camp had been helping her. The men had moved off up the road to sit in the dark and smoke cut of range of the noise she made. She screamed just as Nick and the two Indians followed his father and Uncle George into the shanty. She lay in the lower bunk, very big under a quilt. Her head was turned to one side. In the upper bunk was her husband. He had cut his foot very badly with an ax three days before. He was smoking a pipe. The room smelled very bad.

    Nick's father ordered some water to be put on the stove, and while it was heating he spoke to Nick.

    "This lady is going to have a baby, Nick," he said.

    "I know," said Nick.

    "You don't know," said his father. "Listen to me. What she is going through is called being in labor. The baby wants to be born and she wants it to be born. All her muscles are trying to get the baby born. That is what is happening when she screams."

    "I see," Nick said.

    Just then the woman cried out.

    "Oh, Daddy, can't you give her something to make her stop screaming?" asked Nick.

    "No. I haven't any anaesthetic," his father said. "But her screams are not important. I don't hear them because they are not important."

    The husband in the upper bunk rolled over against the wall.

    The woman in the kitchen motioned to the doctor that the water was hot. Nick's father went into the kitchen and poured about half of the water out of the big kettle into a basin. Into the water left in the kettle he put several things he unwrapped from a handkerchief.

    "Those must boil," he said, and began to scrub his hands in the basin of hot water with a cake of soap he had brought from the camp. Nick watched his father's hands scrubbing each other with the soap. While his father washed his hands very carefully and thoroughly, he talked.

    "You see, Nick, babies are supposed to be born head first but sometimes they're not. When they're not they make a lot of trouble for everybody. Maybe I'll have to operate on this lady. We'll know in a little while."

    When he was satisfied with his hands he went in and went to work.

    "Pull back that quilt, will you, George?" he said. "I'd rather not touch it."

    Later when he started to operate Uncle George and three Indian men held the woman still. She bit Uncle George on the arm and Uncle George said, "Damn squaw bitch!" and the young Indian who had rowed Uncle George over laughed at him. Nick held the basin for his father. It all took a long time.

    His father picked the baby up and slapped it to make it breathe and handed it to the old woman.

    "See, it's a boy, Nick," he said. "How do you like being an interne?"

    Nick said. "All right." He was looking away so as not to see what his father was doing.

    "There. That gets it," said his father and put something into the basin.

    Nick didn't look at it.

    "Now," his father said, "there's some stitches to put in. You can watch this or not, Nick, just as you like. I'm going to sew up the incision I made."

    Nick did not watch. His curiosity had been gone for a long time.

    His father finished and stood up. Uncle George and the three Indian men stood up. Nick put the basin out in the kitchen.

    Uncle George looked at his arm. The young Indian smiled reminiscently.

    "I'll put some peroxide on that, George," the doctor said.

    He bent over the Indian woman. She was quiet now and her eyes were closed. She looked very pale. She did not know what had become of the baby or anything.

    "I'll be back in the morning." the doctor said, standing up.

    "The nurse should be here from St. Ignace by noon and she'll bring everything we need."

    He was feeling exalted and talkative as football players are in the dressing room after a game.

    "That's one for the medical journal, George," he said. "Doing a Caesarian with a jack-knife and sewing it up with nine-foot, tapered gut leaders."

    Uncle George was standing against the wall, looking at his arm.

    "Oh, you're a great man, all right," he said.

    "Ought to have a look at the proud father. They're usually the worst sufferers in these little affairs," the doctor said. "I must say he took it all pretty quietly."

    He pulled back the blanket from the Indian's head. His hand came away wet. He mounted on the edge of the lower bunk with the lamp in one hand and looked in. The Indian lay with his face toward the wall. His throat had been cut from ear to ear. The blood had flowed down into a pool where his body sagged the bunk. His head rested on his left arm. The open razor lay, edge up, in the blankets.

    "Take Nick out of the shanty, George," the doctor said.

    There was no need of that. Nick, standing in the door of the kitchen, had a good view of the upper bunk when his father, the lamp in one hand, tipped the Indian's head back.

    It was just beginning to be daylight when they walked along the logging road back toward the lake.

    "I'm terribly sorry I brought you along; Nickie," said his father, all his post-operative exhilaration gone. "It was an awful mess to put you through."

    "Do ladies always have such a hard time having babies?" Nick asked.

    "No, that was very, very exceptional."

    "Why did he kill himself, Daddy?"

    "I don't know, Nick. He couldn't stand things, I guess."

    "Do many men kill themselves, Daddy?"

    "Not very many, Nick."

    "Do many women?"

    "Hardly ever."

    "Don't they ever?"

    "Oh, yes. They do sometimes."

    "Daddy?"

    "Yes."

    "Where did Uncle George go?"

    "He'll turn up all right."

    "Is dying hard, Daddy?"

    "No, I think it's pretty easy, Nick. It all depends."

    They were seated in the boat. Nick in the stern, his father rowing. The sun was coming up over the hills. A bass jumped, making a circle in the water. Nick trailed his hand in the water. It felt warm in the sharp chill of the morning.

    In the early morning on the lake sitting in the stern of the boat with his father rowing; he felt quite sure that he would never die.

    1924

Summary

“Indian Camp” was written by Hemingway in the early 1920s and first appeared in the April, 1924, issue of the literary journal Transatlantic. It is one of his best-known short works, and this is partly due to its being the first in a series of the Nick Adams tales. It initiates a sequence of stories that follows Nick from boyhood through his combat experience in World War I and into his post-war disillusionment as a wounded veteran trying to adjust to normal, civil society. The autobiographical parallels between Nick and Hemingway are manifold. Here the story is told through the experience of Nick as a boy who lives with his physician father in a remote region of northern Michigan.

The story begins at the break of dawn as Nick, his father, and his Uncle George are rowed across a lake by some local Indians. They are on an emergency medical call, for a pregnant Indian woman is in the midst of a very difficult birth. They arrive at the camp, actually a kind of shantytown, and a woman in one of its huts beckons them toward their destination. Inside a pregnant Indian woman lies in agony on the lower berth of a bunk bed. She screams with pain and terror when the three outsiders enter the squalid abode. Despite two days of excruciating labor, the woman has not been able to deliver her child, and the local midwives are at a loss to help her. The Indian woman’s husband lies wounded in the upper berth of the bunk bed, having suffered an accidental axe wound.

Nick’s father explains the situation to him, and when the boy suggests that he give the woman something to ease her pain, the elder Adams says that her screams are not important and that he pays no attention to them. Nick’s father washes his hands in hot water, and tells his son that he must perform an operation. Using his sterilized pocket knife, the doctor intends to deliver the infant by cesarean section. Uncle George and some Indian men hold the woman steady, while Nick holds a basin. Although the lack of any pain-killing medicine causes the patient to bite Uncle George, the operation is a success, and Nick’s father commends him for serving as an “intern.” The physician is exceedingly pleased by his own performance given the primitive “instruments” that he had at hand, calling it “one” for the medical journals.

He then turns to the father of the newborn and his wound. He is shocked to discover that the pregnant woman’s husband has slit his own throat with a razor. Doctor Adams tries to hide this gruesome death from Nick, but the boy has already seen the man lying in a pool of his blood. Along with Uncle George, Nick and his father return across the lake. The doctor apologizes to Nick for bringing him on this unexpectedly tragic mission. But Nick is more curious than horrified. He asks questions about childbirth, sickness and death. Nick lets his hand trail through the water, and watches a bass make circles on its surface. He is secure in the feeling that he will never die.

Commentary

This story introduces the theme of masculinity in these stories. Hemingway turns a typically female act in a female space into a male-dominated situation. Although this story is about a childbirth, it focuses on the experience of the doctor rather than the woman. Plus, instead of a natural childbirth, the baby is brought into the world by a Caesarian section, which is a surgical procedure. The woman does not even have a role in such an operation. Instead, this squaw is held down by the men present as a man takes over the role of child-birthing. After the birth, Uncle George and Nick’s father have a playful, exuberant camaraderie over the job well done.

In this masculine atmosphere, the suicide of the Indian father, then, seems to be an example of a man acting in a feminine manner. Nick’s father says that he probably killed himself because he could not stand it. Nick’s father could not think much of this man’s courage because he brought his young son to see what the father could not stand. Nick’s father and Uncle George exhibit more ideal male behavior. Nick’s father does not hesitate to examine the state of the man’s body. And, Uncle George, clearly disturbed by the scene, simply withdraws from company. This kind of stoicism is what Nick's father seems to want to teach Nick--he does not give Nick long answers to his questions, and he treats this incident with silence himself. This strong, silent masculinity reappears throughout these stories.

Cultural and Racial Inequality in Hemingway's Indian Camp


Hemingway's "Indian Camp" concerns Nick Adams' journey into the unknown to ultimately experience and witness the full cycle of birth and death. Although Nick's experience is a major theme in the story, cultural inequality also is an issue that adds to the the story's narrative range. Throughout this short story, there are many examples of racial domination between Nick's family and the Indians. Dr. Adams' and Uncle George's racist behavior toward the Native Americans are based on the history of competition between Caucasians and America's indigenous peoples.

"Indian Camp" begins at the shore where Nick, his father, and Uncle George are picked up by Indians in rowboats. When Nick and the men get into the rowboat, the Indians row them to the Indian Camp, with no help from the doctor or Uncle George. This evidence is the first example of cultural domination in the story. Once across the lake, Uncle George gives the Indians cigars. Uncle George's action could be a gift or a congratulatory gesture for the baby about to be born. Amy Strong explains that "gift exchange may be the idiom of competition and rivalry" (21). For example, Uncle George gives the Indians two cigars knowing that this gift is more than the Indians can reciprocate. This first exchange between the cultures identifies a subtle, unequal dynamic of dominator and dominated (Strong 21).

Doctor Adams goes to a place distant from civilization to deliver a baby. Darkness, wilderness, and dirtiness are images presented throughout the story that apply to the appearance of the India Camp. The description of the Indian Camp highlights racial inequality between the two cultures. After Dr. Adams delivers the baby, he feels exalted: A word that connotates a rise in status, dignity, power, honor, and wealth (Strong 23). This usage of the text is an example of how Dr. Adams sees himself superior than everyone in the room. In addition, he has an immediate desire to record thee operation into the medical journal. His medical journal symbolizes an ultimate authority: a removed, consecrated sign of medical, legal, and institutional power (Strong 23).

After successfully delivering the baby, Dr. Adams discovers that the husband of the pregnant Indian woman has slit his throat. During the birth, the husband watches as Dr. Adams and Uncle George holds his wife down. The Indian husband could have possibly been upset at the fact that he sees a woman, his wife as well, body as a territory under the complete control of white men (Strong 22). Hinkle talks about early superstitions: "Many believe... a knife under the pillow would help cut the pain person who is hurting (17)." The Indian husband and others in his tribe may have believed in this superstition, which would explain where the razor came from and why he slit his throat. Earlier in the story Uncle George gave two Indians two cigars that could have secretly represent the celebration of Uncle George's new baby. The Indian husband may have slit his throat after finding out that it is not his baby.

"Indian Camp" consists of many examples of cultural and racial inequality. In addition, some of the events in the story are based on the understanding of the Indian culture. Nick's great experience in the story allows the reader to overlook the cultural competition among the Caucasians and the Indians. The many different examples of racial domination make this a more interesting short story.

Light and Dark Symbolism in Hemingway's Indian Camp

The thematic usage of light and dark throughout "Indian Camp" symbolizes racial prejudice as well as the personal growth of the protagonist. The narrative showcases a world of Indian oppression and bigotry that degrades Indians to the role of dark ignorant stereotypes. The white men, on the other hand, seem to live in a self-made utopia of light and understanding. This concept of the lighter skinned white man holding supremacy over the darker skinned Indian permeates throughout the entire narrative. These themes of light and dark are not merely limited to the skin tone of two clashing cultures, but are also symbols of understanding and unenlightenment that affect both the Indians and the story's young protagonist, Nick Adams.

"Indian Camp," much like the boat that takes Nick Adams to shore, starts "off in the dark" (1). This dark engulfs Nick Adams as he begins his journey on an unknowing night that parallels his own lack of awareness. Not sure of where he and his father are being led, Nick is rowed toward his future by an Indian guide. By the end of the narrative the light of a new day rises, and with it an epiphany within Nick. Nick's experiences within the Indian camp have caused him to grow as a person and Hemingway's usage of light symbolizes this new understanding gained by Nick.

As Nick and his father arrive at the shore, Uncle George is smoking a cigar that burns like a faint beacon in a sea of darkness. The cigar is able to produce a light in the darkness that intertwines the symbolism of understanding with the decadent world of white men. After being rowed to shore, "Uncle George gave both the Indians cigars" in an attempt to share the wisdom of his world (2).

In another example of Hemingway's symbolism, an Indian carrying a lantern leads the way to the Indian camp and as they reach the logging road the Indian blows out his lantern. The logging road metaphorically represents the progress of white men, and as the Indian reaches the road he no longer needs a light because he is no longer in the dark. The Indian has reached the world of his oppressor - a world where a greater gleaming is available to him and the lantern is no longer needed.

The light of lanterns guides the group to their final destination, the birthing shanty. As Nick and his father arrive, the Indian "men had moved off up the road to sit in the dark" and hide from the light of the lanterns and the white man's knowledge to save lives(2). The Indians wait in the shadows, while Nick's father prepares to perform a crude cesarean on the pregnant Indian woman.

Shortly thereafter Dr. Adams discovers the Indian woman's dead husband and unsuccessfully tries to shield Nick from the reality of death. In one night Nick witnesses the entire circle of life and is changed. As Nick leaves the Indian camp with his dad, he begins to question his own mortality. The young protagonist reaches a moment of higher understanding as he and his father leave the Indian camp in the light of a new day.

In "Indian Camp" light subjugates dark just as the light skinned men subjugate the darker skinned Indians. The metaphoric usage of light and dark heightens the clash of two opposing cultures. This symbolism also strengthens Nick's own personal growth in terms of imagery. Through these symbolic conventions Hemingway is able to add great depth to the racial bigotry and personal growth that his short story highlights.

Read more

ترجمه داستان

ارنست همينگوي

برگردان: شاهين بازيل

  کنار ساحل درياچه قايق پارويي ديگري هم پهلو گرفته بود. دو نفر سرخ‌پوست منتظر ايستاده بودند. نيک و پدرش در پاشنة قايق نشستند و سرخ‌پوست‌ها قايق را از ساحل هل دادند به طرف درياچه و يکي از آن‌ها پريد تو تا پارو بزند. عمو جرج(2) هم در پاشنة قايق پارويي اردوگاه نشست. سرخ‌پوست جوان آن را هم هل داد و پريد تو، تا براي عمو جورج پارو بزند.
  قايق‌ها در تاريکي شب روانة درياچه شدند. نيک، در هواي مه‌آلود، صداي پاروي قايقي ديگر را که از آن‌ها خيلي جلوتر بود، مي‌شنيد. سرخ‌پوست‌ها با ضربات کوتاه و سريع پارو مي‌زدند. نيک توي بغل پدرش لم داده بود. روي درياچه هوا سرد بود. سرخ‌پوستي که قايق آن‌ها را مي‌راند تند پارو مي‌زد، اما در آن هواي مه‌آلود، قايق جلويي مدام فاصله‌اش را بيش‌تر مي‌کرد.
  نيک پرسيد: «بابا کجا مي‌ريم؟»
« به اردوگاه سرخ‌پوستا، سراغ يه خانم سرخ‌پوست خيلي بد حال.»
  نيک گفت: «آها».
  در ساحل آن‌سوي درياچه، قايق جلويي را ديدند که پهلو گرفته است. عمو جورج توي تاريکي سيگار دود مي‌کرد. سرخ‌پوست جوان قايق را به طرف شيب خشک ساحل کشيد. عمو جورج به هر دو سرخ‌پوست سيگار داد.
  آن‌ها به دنبال سرخ‌پوست‌هاي جوان که فانوس به دست داشتند، از ميان علف‌زار خيس پوشيده از شبنم به سمت بالاي ساحل رفتند. بعد وارد جنگل شدند و پس از عبور از کوره‌راهي به جادة چوب بري رسيدند که به ميان تپه‌ها مي‌رفت.
  چون درخت‌هاي دو سوي جاده را بريده بودند، هوا روشن‌تر بود. سرخ‌پوست جوان ايستاد و فانوس را خاموش کرد و بعد همگي در امتداد جاده به‌راه افتادند.
  بر سر پيچي سگي پارس‌کنان پيش آمد. جلوتر، روشنايي چراغ کلبه‌ها ديده مي‌شد. سرخ‌پوستان اين منطقه از کندن پوست تنة درخت‌ها گذران مي‌کردند. چند سگ ديگر نيز به‌سوي آن‌ها يورش آوردند. دو سرخ‌پوست سگ‌ها را به سوي کلبه‌ها پس راندند. از پنجرة کلبه کنار جاده نوري به بيرون مي‌تابيد. پيرزني در آستانة در ايستاده بود و چراغي به‌دست داشت.
  داخل کلبه، زن سرخ‌پوست روي تخت دو طبقة چوبي دراز کشيده بود. دو روز بود که درد شديد زايمان داشت. تمام زن‌هاي اردوگاه به کمکش آمده بودند. مردها به آن سوي جاده رفته بودند تا دور از سروصداي زن، در تاريکي شب، سيگاري چاق کنند. درست هنگامي‌که نيک و دو سرخ‌پوست پشت سر پدرش و عمو جورج پا توي کلبه گذاشتند، زن جيغي کشيد. او در طبقة پايين، زير لحاف دراز کشيده بود و خيلي بزرگ مي‌‌نمود. سرش به سويي خم شده بود و شوهرش در طبقة بالاي تخت بود. سه روز پيش، پايش را با تبر زخمي کرده بود. داشت چپق دود مي‌کرد. هواي اتاق بوي گندي داشت.
  پدر نيک دستود داد روي اجاق آب بگذارند. آب که مي‌جوشيد با نيک صحبت مي‌کرد.
  گفت: «نيک، اين خانم قراره يه بچه به دنيا بياره.»
  نيک گفت:«مي‌دونم.»
  پدرش گفت: «نه، نمي‌دوني. خوب به من گوش بده. دردي رو که الان داره تحمل مي‌کند، درد زايمونه. بچه مي‌خواد به دنيا بياد، اونم همينو مي‌خواد. به تمام عضله‌هاي بدنش فشار مي‌آره تا بچه رو پس بندازه. به خاطر درد همين فشارهاست که اين‌‌طور جيغ مي‌کشه.»
  نيک گفت: «فهميدم.»
  درست همان موقع زن جيغ کشيد.
  نيک پرسيد: «باباجون، نمي‌شه چيزي به خوردش بدي که ديگه جيغ نکشه.»
  پدرش گفت: «نه، داروي ضد درد ندارم. اما فريادهاش مهم نيستن. من گوش نميدم. چون مهم نيستن.»
  شوهر زن در طبقة بالاي تخت غلت زد به‌طرف ديوار.
  زني از آشپزخانه به دکتر گفت که آب جوش آمده. پدر نيک به آشپزخانه رفت و نيمي از آب کتري را ريخت توي لگن. وسايلش را از توي دستمال برداشت و توي آب کتري گذاشت. گفت: «اينا رو بايد جوشوند.» دست‌هايش را با صابوني که با خود آورده بود توي لگن آب داغ حسابي شست. نيک به دست‌هاي پدرش چشم دوخته بود که يک‌ديگر را صابون مي‌زدند. پدر نيک در همان حال که دست‌هايش را به‌دقت مي‌شست، گفت: «ببين نيک، بچه‌ها عموماً از طرف سر به دنيا مي‌آن. اما بعضي وقت‌ها اين‌طوري نمي‌شه. وقتي از سر به دنيا نيان کلي دردسر براي همه مي‌تراشن. براي همين هم شايد مجبور بشم اين خانومو عمل کنم. الان معلوم ميشه.»
  وقتي از تميز بودن دست‌هاش مطمئن شد، داخل اتاق شد و کارش را شروع کرد. دکتر گفت جورج، لطفاً تو لحاف را عقب بزن. بهتره دستم بهش نخوره.»
  کمي بعد که جراحي شروع شد، عمو جورج و سه مرد سرخ‌پوست زن را محکم گرفته بودند. زن، بازوي عمو جورج را گاز گرفت وعمو جورج گفت: «اي ماده سگ نکبتي!» و سرخ‌پوست جوان که عمو جورج را با قايق آورده بود به او خنديد. نيک، لگن را براي پدرش گرفته بود. عمل کلي طول کشيد.
  پدر نيک بچه را بلند کرد و چند سيلي به صورتش زد تا نفسش باز شود و بعد او را تحويل پيرزن داد. گفت: «ببين نيک، پسره. بگو ببينم از انترني خوشت اومد؟»
  نيک گفت:"«خيلي.» اما نگاهش را دزديد تا مبادا چشمش به کاري که پدرش مي‌کرد، بيفتد.
  پدرش گفت: «آهان، درست شد.» و چيزي را انداخت توي لگن.
  نيک نگاه نکرد.
  پدرش گفت: «حالا بايد چند تا بخيه بزنم. اگه خواستي نگاه کن، اگه‌م نخواستي که هيچي. الان مي‌خوام جايي رو که پاره کرده‌ام ، بدوزم.»
  نيک نگاه نکرد. از خيلي پيش کنجکاويش را از دست داده بود. پدرش کار را تمام کرد و از جا برخاست. عمو جورج و سه مرد سرخ‌پوست هم ايستادند. نيک لگن را برد و گذاشت توي آشپزخانه.
  عمو جورج به بازويش نگاهي انداخت. سرخ‌پوست جوان زد زير خنده.
  دکتر گفت: «جورج، کمي داروي ضد عفوني روش مي‌مالم.»
  روي زن سرخ‌پوست خم شد، زن حالا آرام گرفته بود و چشم‌هايش را بسته بود. رنگ رخش پريده بود و نمي‌دانست چه شده و چه بر سر بچه آمده.
  دکتر بلند شد و گفت: «فردا برمي‌گردم. پرستار طرفاي ظهر از سن‌اگنس (3) مي‌رسه و هر چه لازم داشته باشيم با خودش مي‌آره.»
  دکتر عين فوتباليست‌ها شده بود که پس از مسابقه در اتاق رخت‌کن، سر حال مي‌آيند و دلشان مي‌خواهد وراجي کنند.
  پدر نيک گفت: «جورج ، اينو بايد تو مجلات پزشکي بنويسن، عمل سزارين با چاقوي جيبي و دوختن شکم با چند متر زه روده.»
  عمو جورج که به ديوار تکيه داده بود و بازويش را وارسي مي‌کرد، گفت: «اوه درسته، تو مرد بزرگي هستي.»
  دکتر گفت: «خب، يه حالي هم از اين پدر مغرور بپرسيم. اين وسط پدرا از همه بيش‌تر زجر مي‌کشن. بايد بگم اين يکي خوب بي‌سروصدا تحمل کرد.»
  پتو را از روي سر سرخ‌پوست پس کشيد. دستش خيس شد. فانوس به دست بلند شد روي لبة تخت و نگاه کرد. سرخ‌پوست رو به سوي ديوار دراز کشيده بود. گلويش را گوش تا گوش بريده بود. خون جمع شده بود توي گودي‌يي که بدنش روي تخت انداخته بود. سرش روي بازوي چپش آرميده بود. تيغ برهنه، لبه‌اش به سمت بالا، توي رختخواب بود.
  دکتر گفت: «جورج، نيک رو از کلبه ببر بيرون.»
  احتياجي به اين کار نبود. نيک وسط درگاهي آشپزخانه ايستاده بود و زير نور فانوسي که دست پدرش بود، به خوبي، طبقة بالايي تخت را ديد که چطور پدرش سر سرخ‌پوست را عقب کشيد.
  وقتي آن‌ها از جادة چوب‌بري به طرف درياچه مي‌رفتند، داشت صبح مي‌شد.
  دکتر که شور و حال بعد از عمل جراحي از سرش کاملا پريده بود، گفت:
«نيکي از اين که تو رو با خودم آوردم، واقعاً متأسفم. اصلاً درست نبود شاهد اين حادثه ناگوار باشي.»
  نيک پرسيد: «هميشه زن‌ها موقع زايمون اين‌قدر درد مي‌کشن؟»
« نه، اين يه مورد کاملاً استثنايي بود.»
« بابا چرا اون مرد خودشو کشت؟»
«نمي‌دونم نيک. شايد تحملشو نداشت.»
«بابا، مردا خيلي خودکشي مي‌کنن؟»
«نه نيک، نه خيلي.»
« زن‌ها چطور؟»
« به ندرت.»
« يعني اصلاً؟»
«اصلاً که نه. خيلي کم.»
« بابا؟»
«چيه»
« عمو جورج کجا رفت؟»
« الان پيداش ميشه.»
« بابا، مردن سخته؟»
« نه نيک، به نظرم خيلي آسون باشه، بستگي داره.»
  اکنون در قايق نشسته بودند. نيک در قسمت پاشنه بود و پدرش پارو مي‌زد. آفتاب از پشت تپه‌ها بالا مي‌آمد. يک ماهي توي آب جستي زد و سطح آب موج برداشت. نيک دستش را کرده بود توي آب و مي‌کشيد. در سرماي برندة صبح، آب گرم بود.
  نيک در آن صبح زود همراه با پدرش که پارو مي‌زد در پاشنة قايق شناور بر روي درياچه نشسته بود و تقريباً مطمئن بود که هرگز نخواهد مرد.

 کالبدشکافي در اردوگاه سرخ‌پوستان

داستان «اردوگاه سرخ پوستان»، که در سال 1924 در پاريس نوشته شده است، مثل اغلب داستان‌هاي همينگ‌وي نمايشي از مهابت و خشونت و تناقض‌هاي ذاتي زندگي بشري است. داستان حقيقتي وراي دنياي واقعي را نشان مي‌دهد؛ گيريم که در آن مرز ميان حقيقت و دنياي واقعي آشکارا مشهود نيست. کودکي که در کانون روايت قرار دارد - نيک آدامز- آدم اصلي مجموعه داستان «در زمان ما» - در حقيقت بخشي از شخصيتِ خودِ همينگ‌وي را بازتاب مي‌دهد. اين داستان و باقي داستان‌هاي کتاب نحوة رودررويي نيک نوجوان با خشونتِ جهان و کشف پليدي‌ها است؛ مواجهة معصوميت با بدخيمي مهارناپذير جريان‌هاي سرشته در جهان مدرن است. اما آن‌چه اين داستان‌ها را متمايز و نظرگير ساخته است، بيش از هرچيز، صورت يا شکل ارائه آن‌ها است. نحوة نگاهي است که راوي به جهان پيرامونش و افق‌هاي وراي اين جهان دارد. 
   همينگوي در جايي گفته است که به کرّات به تابلوهاي سزان نگاه کرده و در آن‌ها به آموزه‌هاي ناب و مفيدي براي نشان دادن واقعيت برخورده است. چنان که مي‌دانيم سزان نقطة اوج و فرجام مکتب امپرسيونيسم است، و از بسياري از جهات او را برجسته‌ترين چهرة تاريخ نقاشي مدرن به شمار مي‌آورند. سزان نقاشي است که رنگ‌ها و حجم‌ها و شکل‌ها را به گونه‌اي ظريف و انعطاف‌پذير در آثار خود به کار مي‌برد و توازن و تناسبي سنجيده را بر پرده نقاشي پديد مي‌آورد، که از هرگونه پيام عاطفي مستقيمي خالي است. سزان بر آن است تا نگاه‌اش را از ظاهر يا سطح طبيعت بگذراند و صورت يا ساختار دروني اشياة را ببيند. همينگ‌وي گفته است: «سزان به من آموخت که از مستندسازي يا تطابق تصاوير با واقعيت پرهيز کنم.» از همين ‌روست که کلمات در داستان‌هاي همينگ‌وي حيات دوباره‌اي مي‌يابند، عناصر غيرضروري، و آن‌چه به طور سنّتي براي طرح و آدم‌پردازي واجب شمرده مي‌شده، دور ريخته مي‌شوند.جمله‌هاي کوتاه، توصيف‌هاي فعال وگفت‌وگوهاي طبيعي و مؤثر، جاي عبارت‌پردازي‌هاي «ادبي» و تعابير و تشبيهات «گران‌بار» را مي‌گيرند. «من به خوانندگان نمي‌گويم که چه عکس‌العملي نشان دهند، چه چيزي احساس کنند و چه‌گونه داوري کنند، تصاوير داستاني من خودِ معنا را القاة مي‌کنند و خواننده بي‌آن‌که مستقيماً به او گفته شده باشد، همان را بروز مي‌دهد که خواهان آن هستم.»
   طرح يا نقشه (plot ) «اردوگاه سرخ‌پوستان» ساده و فشرده است: پزشکي مي‌خواهد پسرش در معرض تجربه حرفه‌اي‌اش، زاياندن يک زائوي سرخ‌پوست، قرار بگيرد. اما آن‌چه سرانجام پسر با آن روبه‌رو مي‌شود تجربه وحشتناکي است که از ظرفيت ذهن کودک فراتر است: مشاهدة پدري که هنگام زايمان دردناک همسرش، سرِ خود را گوش تا گوش مي‌برد. پزشک مردي است که با خونسردي جبلي و به گونه طنزآلودي حقيقت را کتمان مي‌کند؛ او بدون آوردن وسايل لازم پزشکي به عيادت بيمار آمده است – بيماري که از هرگونه امکان بهداشتي محروم است – و به راحتي درد بيمار ناديده مي‌گيرد.
   نيک پرسيد: «باباجون نمي‌شه چيزي به خوردش بدي که ديگه جيغ نکشه؟» ص23
  پدرش گفت: «نه، داروي ضد درد ندارم، اما فريادهاش مهم نيستن. من گوش نمي‌دم، چون مهم نيستن.» ص23
   او به هيچ‌وجه خود را درگير مصيبت هول‌آور آدم‌ها نمي‌سازد، و در پي آن نيست که ديگران و اطرافيان بيمار چه مي‌کشند، و تنها به اهميت کار خود مي‌انديشد:
   پدر نيک گفت: «جورج اينو بايد تو مجلات پزشکي بنويسن. عمل سزارين با چاقوي جيبي و دوختن شکم با چند متر زه روده.» ص25
   و در پاسخ نيک که مي‌پرسد: «بابا چرا اون مرد خودشو کشت؟» ص26
  مي‌گويد: «نمي‌دونم نيک. شايد تحملشو نداشت.» ص26
   پزشک شخصيت نمونه‌واري است از آدم‌هاي آثار همينگ‌وي؛ آدم‌هاي آرمان باخته‌اي که بنا به طبيعت و حرفه خود واکنش نشان مي‌دهند، و البته بيش‌تر از روي غريزه، اما در عين‌حال تلاش مي‌کنند تا چيزي را نجات بدهند. روية ديگر فعاليت پزشک نجات دو انسان، مادر و نوزاد است و کمک به تکامل و تکوين حس نيک در فهم حيات و معجزة زايش.
   با وجود اين‌که «اردوگاه سرخ‌پوستان» جزو نخستين تجربه‌هاي داستان‌نويسي همينگ‌وي است قدرت او در پرداخت سيما و سيرت آدم‌ها ونحوة روايت‌پردازي و به ويژه فضاسازي کاملاً نظرگير است. او با اين داستان و ديگر داستان‌هاي «طرح ‌مانند» مجموعه «در زمان ما» قابليت و توانايي خود را در ابداع نوع جديدي از داستان نشان داد، و نام خود را به عنوان تواناترين چهرة ادبيات امريکا در قرن بيستم تثبيت کرد. اما در اين داستان به رغم ساختار منسجم و سبک‌پردازي ممتاز آن، مواردي از تخطي نظرگاه ديده مي‌شود، که ما در زير به نمونه‌هايي از آن‌ها اشاره مي‌کنيم. همين‌جا فوراً توضيح اين نکته را ضروري مي‌دانيم که ذکر اين نمونه‌ها نه برشمردن خطا بلکه نوعي اداي دين به استادي است که همة آثارش براي ما اصحاب داستان عبرت‌آموز است، و آن‌چه در اين‌جا نقل مي‌شود صرفاً در حکم گونه‌اي درس پس دادن در محضر استاد است. در حقيقت اين‌گونه نکته‌يابي و باريک‌بيني - اگر واقعاً متضمن نکته‌يابي و باريک‌بيني باشد - همان چيزي است که همينگ‌وي در کارنامه درخشان خود سعي کرده است به کار ببندد و به علاقه‌مندان و خوانندگان حرفه‌اي خود نيز بياموزد. (استناد ما به ترجمة فارسي داستان، به قلم شاهين بازيل است.)
سرخ‌پوست‌هاي اين منطقه از کندن پوست تنه درخت‌ها گذران مي‌کردند. ص23   
  در نظرگاه نمايشي، که راوي (نويسنده) در مقام دوربين فيلم‌برداري عمل مي‌کند، امکاني براي بيان مستقيم ملاحظات و افکار و احساسات نهان آدم‌هاي داستان وجود ندارد؛ بنابراين راوي، طبيعتاً نمي‌تواند از کيفيت امرار معاش سرخ‌پوستان مطلع باشد، مگر آن‌که آن را در گفت‌وگو بشنود و وابنمايد.
  دو روز بود که درد شديد زايمان داشت. ص23
  ايضاً راوي نمي‌تواند از سابقة درد زايمان زن سرخ‌پوست مطلع باشد.
  سه رو.ز پيش، پايش را با تبر به شدت زخمي کرده بود. ص23
  در اين‌جا نيز راوي، به عنوان نظاره‌گر صحنه، طبيعتاً نمي‌توانسته چيزي از اين گذشته بداند.
  نيک نگاه نکرد، از خيلي پيش کنجکاويش را از دست داده بود. ص24
  راوي بنا به موقعيت خود، قادر به خواندن ذهن (کنجکاوي) آدم هايش نيست.
  دکتر عين فوتباليست‌ها شده بود که پس از مسابقه در اتاق رخت‌کن، سرحال مي‌آيند و دلشان مي‌خواهد وراجي کنند. ص25
   اين عبارت، تشبيه کردن دکتر به فوتباليست‌هايي که پس از مسابقه در رخت‌کن وراجي مي‌کنند، ثبات نظرگاه را به هم مي‌ريزد، و در حکم خطوط اضافي و تزييني است، و هيچ کمکي هم به پيش‌برد داستان نمي‌کند.
  آن‌گاه بهارلو به اهميت کلمه، از حيث بار معنايي، در بافت جمله در متن داستان اشاره کرد و گفت که مهم‌ترين مطلب در اين رابطه، چه براي نويسنده و چه مترجم، اصل محور هم‌نشيني کلمات است، اين‌که کلمات چه‌گونه در کنار يک‌ديگر قرار بگيرند و احساس يا صداي مورد نظر را منعکس کنند. نحوة تأليف کلام (نحو) بايد خواننده را به راحتي روي سطور بلغزاند و تصوير يا ساختمان مطلوب داستان را در ذهن او پديد آورد. اين تصوير يا ساختمان بايد از کيفيت زيبايي‌شناختي ممتازي برخوردار باشد و خواننده را از لذتي ويژه بهره‌ور سازد، حال آن‌که موارد بي‌شماري در متن (ترجمه) ناقض اين معنا است:
   واژه «نيز» که چندين‌بار در جمله‌ها و عبارت‌هاي متن به کار رفته است، کاربرد نوشتاري دارد و بهتر است واژه «هم» که کاربرد گفتاري دارد جايگزين آن شود:
   کنار ساحل درياچه قايق پارويي ديگري نيز پهلو گرفته بود. ص21
   عمو جرج نيز در قسمت پاشنة قايق پارويي اردوگاه نشست. ص23
   در جاي ديگر:
   سرخ‌پوست جوان اين را نيز هل داد و پريد تو. ص22
   و اين در مورد واژه «اکنون» که به راحتي مي‌توان به جايش از معادل «حالا» استفاده هم کرد صادق است.
   اکنون در قايق نشسته بودند. ص26
   و مورد ذيل مثال خوبي براي نشان دادن رعايت نکردن اصل محور هم‌نشيني کلمات از جانب مترجم است.
   سرخ‌پوست‌ها با ضربات منقطع و سريع پارو مي‌زدند. ص22
   کلمة «منقطع» با اين بافت کلام هم‌اهنگ نيست و مي‌توان گفت:
   «سرخ‌پوست‌ها با ضربات کوتاه و سريع (تند) پارو مي‌زدند.»
   در جملة:
   در ساحل آن‌سوي درياچه، قايق جلويي را ديدند که پهلو گرفته بود. ص22
   به واسطه کاربرد فعل «ديدند» فعل پاياني عبارت مي‌بايست «گرفته است» باشد:
   «در ساحل آن‌سوي درياچه، قايق جلويي را ديدند که پهلو گرفته است. (مي‌گيرد)
   و راستا حسيني جمله:
   با فوت فانوس را خاموش کرد. ص22
   مي‌شود: «فانوس را فوت کرد تا خاموش شود.»
   همچنين در متن ريخت‌وپاش‌ها و سهوهايي به چشم مي‌خورد که مي‌تواند ناشي از سرسري نوشتن جمله‌ها و عبارت‌ها از سوي مترجم باشد، مانند:
   وسايل زيادي توي دستمالي پيچيده بود، باز کرد، برداشت و توي آب کتري گذاشت. ص24
   که ويراسته‌اش مي‌شود:
   «دستمالش را باز کرد وسايلش را برداشت و توي آب کتري گذاشت.»
   در همان صفحه چشم‌مان به سهو ديگري روشن مي‌شود که نوعي ترجمة تحت‌الفظي است:
   نيک به دست‌هاي پدرش چشم دوخته بود که يک‌ديگر را صابون مي‌زنند. ص24 
   انگار دست‌ها را در حکم دو آدم گرفته باشد، حال آن‌که مي‌توانست به سادگي بنويسد:
   «نيک ديد که پدرش به دست‌هايش صابون مي‌زند.»
   و باز در همان صفحه:
   نگاهش را دزديد مبادا چشمش به کاري که پدرش مي‌کرد بيفتد. ص 24
   که فارسي آن مي‌شود:
   «رويش را برگرداند تا نبيند پدرش چه‌کار مي‌کند.»
   در پايان، بهارلو با خواندن قطعة مرگ پدر سرخ‌پوست گفت: مهارت همينگ‌وي در فاش ساختن جنبه‌هايي از انسان است که مي‌کوشد در زير فشارهاي شديد، و در لحظة مرگ و زندگي، وقار انساني خود را حفظ کند. او با استفاده از کلمات طبيعي چنان مي‌نويسد که ما فشار طاقت‌فرساي وارد شده به آدم‌ها را همراه با صداي خرد شدن استخوان‌هاي‌شان مي‌شنويم. معيار همينگ‌وي از پيروزي يا شکست انسان اين است که او چه‌گونه با مخاطرات رو‌به‌رو مي‌شود. بنابراين مهم اين نيست که انسان از ميدان نبرد چه چيزي را به دست مي‌آورد، مهم اين است که وقتي از پا بنشيند که تمام توش‌وتوان خود را به کار برده باشد و تا آخرين نفس از حيثيت خود دفاع کرده باشد.

منبع:www.dibache.com