Utopia
داستان کوتاه انگلیسی ،داستان کوتاه صوتی ، ادبیات انگلیسی، اشعار انگلیسی و ...
لینک دوستان

Hills Like White Elephants

By Ernest Hemingway


The hills across the valley of the Ebro were long and white. On this siode there was no shade and no trees and the station was between two lines of rails in the sun. Close against the side of the station there was the warm shadow of the building and a curtain, made of strings of bamboo beads, hung across the open door into the bar, to keep out flies. The American and the girl with him sat at a table in the shade, outside the building. It was very hot and the express from Barcelona would come in forty minutes. It stopped at this junction for two minutes and went to Madrid.
'What should we drink?' the girl asked. She had taken off her hat and put it on the table.

'It's pretty hot,' the man said.

'Let's drink beer.'

'Dos cervezas,' the man said into the curtain.

'Big ones?' a woman asked from the doorway.

'Yes. Two big ones.'

The woman brought two glasses of beer and two felt pads. She put the felt pads and the beer glass on the table and looked at the man and the girl. The girl was looking off at the line of hills. They were white in the sun and the country was brown and dry.

'They look like white elephants,' she said.

'I've never seen one,' the man drank his beer.

'No, you wouldn't have.'

'I might have,' the man said. 'Just because you say I wouldn't have doesn't prove anything.'

The girl looked at the bead curtain. 'They've painted something on it,' she said. 'What does it say?'

'Anis del Toro. It's a drink.'

'Could we try it?'

The man called 'Listen' through the curtain. The woman came out from the bar.

'Four reales.' 'We want two Anis del Toro.'

'With water?'

'Do you want it with water?'

'I don't know,' the girl said. 'Is it good with water?'

'It's all right.'

'You want them with water?' asked the woman.

'Yes, with water.'

'It tastes like liquorice,' the girl said and put the glass down.

'That's the way with everything.'

'Yes,' said the girl. 'Everything tastes of liquorice. Especially all the things you've waited so long for, like absinthe.'

'Oh, cut it out.'

'You started it,' the girl said. 'I was being amused. I was having a fine time.'

'Well, let's try and have a fine time.'

'All right. I was trying. I said the mountains looked like white elephants. Wasn't that bright?'

'That was bright.'

'I wanted to try this new drink. That's all we do, isn't it - look at things and try new drinks?'

'I guess so.'

The girl looked across at the hills.

'They're lovely hills,' she said. 'They don't really look like white elephants. I just meant the colouring of their skin through the trees.'

'Should we have another drink?'

'All right.'

The warm wind blew the bead curtain against the table.

'The beer's nice and cool,' the man said.

'It's lovely,' the girl said.

'It's really an awfully simple operation, Jig,' the man said. 'It's not really an operation at all.'

The girl looked at the ground the table legs rested on.

'I know you wouldn't mind it, Jig. It's really not anything. It's just to let the air in.'

The girl did not say anything.

'I'll go with you and I'll stay with you all the time. They just let the air in and then it's all perfectly natural.'

'Then what will we do afterwards?'

'We'll be fine afterwards. Just like we were before.'

'What makes you think so?'

'That's the only thing that bothers us. It's the only thing that's made us unhappy.'

The girl looked at the bead curtain, put her hand out and took hold of two of the strings of beads.

'And you think then we'll be all right and be happy.'

'I know we will. Yon don't have to be afraid. I've known lots of people that have done it.'

'So have I,' said the girl. 'And afterwards they were all so happy.'

'Well,' the man said, 'if you don't want to you don't have to. I wouldn't have you do it if you didn't want to. But I know it's perfectly simple.'

'And you really want to?'

'I think it's the best thing to do. But I don't want you to do it if you don't really want to.'

'And if I do it you'll be happy and things will be like they were and you'll love me?'

'I love you now. You know I love you.'

'I know. But if I do it, then it will be nice again if I say things are like white elephants, and you'll like it?'

'I'll love it. I love it now but I just can't think about it. You know how I get when I worry.'

'If I do it you won't ever worry?'

'I won't worry about that because it's perfectly simple.'

'Then I'll do it. Because I don't care about me.'

'What do you mean?'

'I don't care about me.'

'Well, I care about you.'

'Oh, yes. But I don't care about me. And I'll do it and then everything will be fine.'

'I don't want you to do it if you feel that way.'

The girl stood up and walked to the end of the station. Across, on the other side, were fields of grain and trees along the banks of the Ebro. Far away, beyond the river, were mountains. The shadow of a cloud moved across the field of grain and she saw the river through the trees.

'And we could have all this,' she said. 'And we could have everything and every day we make it more impossible.'

'What did you say?'

'I said we could have everything.'

'No, we can't.'

'We can have the whole world.'

'No, we can't.'

'We can go everywhere.'

'No, we can't. It isn't ours any more.'

'It's ours.'

'No, it isn't. And once they take it away, you never get it back.'

'But they haven't taken it away.'

'We'll wait and see.'

'Come on back in the shade,' he said. 'You mustn't feel that way.'

'I don't feel any way,' the girl said. 'I just know things.'

'I don't want you to do anything that you don't want to do -'

'Nor that isn't good for me,' she said. 'I know. Could we have another beer?'

'All right. But you've got to realize - '

'I realize,' the girl said. 'Can't we maybe stop talking?'

They sat down at the table and the girl looked across at the hills on the dry side of the valley and the man looked at her and at the table.

'You've got to realize,' he said, ' that I don't want you to do it if you don't want to. I'm perfectly willing to go through with it if it means anything to you.'

'Doesn't it mean anything to you? We could get along.'

'Of course it does. But I don't want anybody but you. I don't want anyone else. And I know it's perfectly simple.'

'Yes, you know it's perfectly simple.'

'It's all right for you to say that, but I do know it.'

'Would you do something for me now?'

'I'd do anything for you.'

'Would you please please please please please please please stop talking?'

He did not say anything but looked at the bags against the wall of the station. There were labels on them from all the hotels where they had spent nights.

'But I don't want you to,' he said, 'I don't care anything about it.'

'I'll scream,' the girl siad.

The woman came out through the curtains with two glasses of beer and put them down on the damp felt pads. 'The train comes in five minutes,' she said.

'What did she say?' asked the girl.

'That the train is coming in five minutes.'

The girl smiled brightly at the woman, to thank her.

'I'd better take the bags over to the other side of the station,' the man said. She smiled at him.

'All right. Then come back and we'll finish the beer.'

He picked up the two heavy bags and carried them around the station to the other tracks. He looked up the tracks but could not see the train. Coming back, he walked through the bar-room, where people waiting for the train were drinking. He drank an Anis at the bar and looked at the people. They were all waiting reasonably for the train. He went out through the bead curtain. She was sitting at the table and smiled at him.

'Do you feel better?' he asked.

'I feel fine,' she said. 'There's nothing wrong with me. I feel fine.'

ترجمه داستان به همراه مقالات مرتبط

تپه هايي چون فيل هاي سفيد   

تپه هاي آن سوي دره ايبرو[1] دراز و سفيد بود. در اين سو نه سايه اي بود و نه درختي؛ و ايستگاه،ميان دو رديف خط آهن، زير آفتاب قرار داشت. در يك سوي ايستگاه سايه گرم ساختمان افتاده بود وازدر باز نوشگاه پرده اي از مهره هاي خيزران به نخ كشيده آويخته بود تا جلو ورود پشه ها را بگيرد. مرد آمريكايي و دختر همراهش پشت ميزي، بيرون ساختمان، در سايه نشسته بودند. هوا بسيار داغ بود و چهل دقيقه ديگر قطار سريع السير ازمقصد بارسلون مي رسيد.دراين محل تلاقي دو خط، دو دقيقه اي توقف مي كرد و به سوي مادريد راه مي افتاد. 

دختر پرسيد:«چي بخوريم؟» كلاهش را از سر برداشته و روي ميز گذاشته بود.

مرد گفت: «هوا خيلي گرم است.»

«خوب است نوشيدني بخوريم.»

مرد رويش را به سوي پرده كرد و گفت: «دوس سروسا.»[2]

زني از آستانه در پرسيد:«گيلاس بزرگ؟»

«بله، دو گيلاس بزرگ»

زن دو گيلاس و دو زير گيلاسي ماهوتي آورد. زير گيلاسيها و دو گيلاس را روي ميز گذاشت و به مرد ودختر نگاه كرد. دختر به دوردست، به خط تپه ها، چشم دوخته بود. تپه ها زير آفتاب سفيد مي زدو اطرافشان قهوه اي و خشك بود.

دختر گفت:«مثل فيلهاي سفيدند.»

مرد گيلاس خود را سر كشيد: «من هيچ وقت تپه سفيد نديده ام.»

«چشم ديدن نداري.»

مرد گفت:«دارم. حرف تو كه چيزي را ثابت نمي كند.»

دختر به پرده مهره اي نگاه كرد، گفت: «روي پرده با رنگ چيزي نوشته اند، معنايش چيست؟»

«آنيس دل تورو».[3]

«امتحانش بكنيم؟»

مرد از پشت پرده صدا زد: «بيايد اينجا.» زن از نوشگاه بيرون آمد.

«چهار رئال مي شود.»

«دوتا آنيس دل تورو مي خواهيم.»

«با آب؟»

«تو با آب مي خوري؟»

دختر گفت:«نمي دانم. با آب خوشمزه است؟»

«خوشمزه است؟»

زن پرسيد: «با آب مي خوريد؟»

«بله، با آب.»

دختر گفت: «طعم شيرين بيان مي دهد. » گيلاس را روي ميز گذاشت.

«همه چيز همين طعم را دارد»

دختر گفت: «آره، همه چيز طعم شيرين بيان مي دهد. به خصوص چيزهايي كه آدم مدتهاي زيادي چشم به راهشان باشد. مثل افسنطين.»

«ول كن ديگر، بابا»

دختر گفت: «تو شروع كردي. به من كه خوش مي گذشت. به من خيلي خوش مي گذشت.»

«خوب، بگذار باز هم به مان خوش بگذرد.»

«خيلي خوب، من همين كار را مي كردم. درآمدم گفتم، كوهها مثل فيلهاي سفيدند، اين حرف جالب نبود؟»

«جالب بود.»

«دلم مي خواست اين نوشيندني تازه را امتحان كنم. همه ما اين كار را مي كنيم. به چيزها نگاه مي كنيم، نوشيدني تازه امتحان مي كنيم، غير از اين است؟»

«به گمانم همين طور باشد.»

دختر به تپه ها نگاه كرد.

گفت: «تپه هاي قشنگي است. خيلي هم مثل فيلهاي سفيد نيست. يعني آدم وقتي از پشت درختها نگاه كند پوستشان را سفيد مي بيند.»

«يكي ديگر بخوريم؟»

«باشد.»

باد گرم پرده مهره اي را رو به ميز حركت داد.

مرد گفت: «نوشيدني خنك مي چسبد.»

مرد گفت: «جگ[4] باور كن، يك عمل خيلي ساده است، باور كن اسمش را عمل هم نمي شود گذاشت.»

دختر به زمين ،كه پايه هاي ميز رويش بود، نگاه كرد.

«جگ ، مي دانم كه به حرفم گوش نمي دهي، اما باور كن ترسي ندارد. فقط هوا وارد مي كنند.»

دختر لام تا كام حرفي نزد.

«من همراهت مي آيم و تا هر وقت طول بكشد پيشت مي مانم. فقط هوا وارد مي كنند و بعد انگار نه انگار.»

«بعد چه كار كنيم؟»

«خوش مي گذرانيم. درست مثل اول.»

«از كجا اين طور خيال مي كني ؟»

«آخر، اين تنها چيزي است كه موي دماغ ماست. تنها چيزي است كه سد راه خوشبختي ماست.»

دختر به پرده مهره اي نگاه كرد، دستش را دراز كرد و دو رشته مهره را گرفت.

«فكر مي كني كار و بارمان رو به راه مي شود و خوشبخت مي شويم؟»

«البته. ترسي ندارد. خيليها را مي شناسم كه اين كار را كرده اند؟»

دختر گفت: «پس من هم همين كار را مي كنم. كه گفتي بعد همه شان خوشبخت شدند؟»

مرد گفت: «خوب، اگر دلت نمي خواهد مجبور نيستي. اگر دلت نمي خواهد مجبورت نمي كنم. اما مثل آب خوردن است.»

«تو واقعاً دلت مي خواهد؟»

«نظر مرا بخواهي اين بهترين كار است. اما اگر واقعاً دلت نمي خواهد مجبورت نمي كنم.»

«اگر اين كار را بكنم تو خوشحال مي شوي و همه چيز مثل اول مي شود، آن وقت دوستم داري؟»

«من الان هم دوستت دارم. خودت مي داني دوستت دارم.»

«ميدانم. اما اگر اين كار را بكنم و بعد بگويم چيزها مثل فيلهاي سفيدند، آن وقت دوباره همه چيز رو به راه مي شود و تو راضي مي شوي؟»

«من راضي مي شوم، الان هم راضي هستم؛ اما فقط يك گوشه دلم ناراضي است. خودت خبر داري وقتي ناراحت باشم چه حالي دارم.»

«من ناراحت نيستم چون واقعاً مثل آب خوردن است.»

«پس اين كار را مي كنم چون حال خودم برايم مطرح نيست.»

«چي مي خواهي بگويي؟»

«مي خواهم بگويم حال خودم برايم مطرح نيست.»

«اما براي من مطرح است.»

«خوب، باشد. اما براي خودم مطرح نيست ودست به اين كار مي زنم تا كارها رو به راه شود.»

«اگر اين طور فكر مي كني نمي خواهم دست به اين كار بزني.»

دختر از جا برخاست و قدم زنان به انتهاي ايستگاه رفت. در سوي ديگر، كنار ساحل ايبرو، مزارع گندم وصف درازدرختها ديده مي شد. دورتر،در آن سوي رود، كوهها به چشم مي خورد. سايه ابري از روي گندمزار مي گذشت و دختر از پشت درختها رودخانه را نگاه مي كرد.

دختر گفت: «مي شد اينها همه مال ما باشد. مي شد همه چيز مال ما باشد اما روز به روز از خودمان بيشتر دورشان مي كنيم.»

«چي گفتي؟»

«گفتم مي شد همه چيز داشته باشيم.»

«مي شود همه چيز داشته باشيم.»

«نه، نمي شود.»

«مي شود همه دنيا مال ما باشد»

«نه، نمي شود.»

«مي توانيم همه جا برويم»

«نه، نمي توانيم. ديگر مال ما نيست.»

«مال ماست.»

«نه،نيست. وقتي چيزي را از آدم مي گيرند ديگر گرفته اند.»

«هنوز كه نگرفته اند.»

«ببينيم و تعريف كنيم.»

مرد گفت: «برگردبيا توي سايه. اين فكر و خيالها را نكن.»

دختر گفت: «من فكر و خيال نمي كنم. من از همه چيز خبر دارم. »

«نمي خواهم كاري را بكني كه دلت نمي خواهد.»

دختر گفت:«حتي كاري كه به حال من نسازد؟ مي دانم، باز هم نوشيدني بخوريم؟»

«باشد. اما بايد درك كني كه...»

دختر گفت:«من درك مي كنم. بهتر نيست ديگر درش رابگذاريم؟»

پشت ميز نشستند و دختر به جانب تپه هاي خشك دره چشم دوخت و مرد به دختر و ميز نگاه كرد.

مرد گفت:«بايد درك كني كه اگرتو دلت نخواهد من هفتاد سال نمي خواهم دست به اين كار بزني. اگر برايت مهم است من، با كمال ميل، پاي همه چيزش مي ايستم.»

«مگر براي تو مهم نيست؟ مي توانستيم با هم سر كنيم».

«البته كه مهم است. اما من كسي را جز تو نمي خواهم. كس ديگري را نمي خواهم و مي دانم كه مثل آب خوردن است.»

«بله، گفتنش مثل آب خوردن است.»

«تو هر حرفي مي خواهي بزن، اما من مي دانم.»

«مي خواهم لطفي در حق من بكني.»

«هر كاري بگويي مي كنم.»

«مي خواهم خواهش كنم، خواهش كنم، خواهش كنم، خواهش كنم، خواهش كنم، خواهش كنم، خواهش كنم، خفه شوي.»

مرد حرفي نزد اما به كيفهاي كنار ديوار ايستگاه نگاه كرد. بر چسب همه هلتهايي كه شبها را در آنها گذرانده بودند روي شان ديده مي شد.

مرد گفت: «من نمي خواهم كاري بكني. ديگر حرفش را نزنيم.»

دختر گفت:«الان ديگر جيغ مي كشم.»

زن با دو گيلاس نوشيدني از لاي پرده بيرون آمد و آنها را روي زير گيلاسي مرطوب گذاشت. زن گفت: «قطار پنج دقيقه ديگر مي رسد.»

دختر پرسيد:«چي گفت؟»

«گفت كه قطار پنج دقيقه ديگر مي رسد.»

دختر از روي تشكر با چهره بشاش به زن لبخند زد.

مرد گفت: «بهتر است كيفها را ببرم آن طرف ايستگاه. »دختر به او لبخند زد.

«خيلي خوب. پس برگرد تا نوشيدني ها را تمام كنيم.»

مرد دو كيف سنگين را بلند كرد و ايستگاه قطار را دور زد و قدم زنان به آن سوي خطها رفت. از روي خط آهن سرش را بلند كرد اما قطار ديده نمي شد. در بازگشت از سالن نوشگاه، كه در آن مردم به انتظار آمدن قطار چيز مي نوشيدند، گذشت. يك گيلاس آنيس نوشيد و مردم را نگاه كرد. آنها همه معقولانه انتظار مي كشيدند. از لاي پرده مهره اي بيرون رفت. دختر، كه پشت ميز نشسته بود، به او لبخند زد.

مرد پرسيد:«حالت بهتر شد؟»

دختر گفت:«حالم خوب است. چيزيم نيست. حالم خوب است.» 

 

Free Essays about this story

1-Trouble with Women in Hills Like White Elephants

2-Ernest Hemingway's Hills Like White Elephants

3-Setting in Ernest Hemingway's Hills Like White Elephants

4-The Themes of Abortion and Pregnancy in Hills Like White Elephants

5- Is "It" a Gift or a Curse of the White Elephant?

6- Hemingway Hills Like White Elephants Symbolism

نقد فارسی داستان

Read More

[ جمعه بیست و سوم فروردین 1387 ] [ ] [ سعید ضروری ]
درباره وبلاگ

این وبلاگ همزمان با ورود من به دانشگاه در سال 85 راه اندازی شد و شامل داستان های کوتاه ادبی، شعر و نمایشنامه های ادبیات انگلیسی همراه با بررسی، ترجمه فارسی، خلاصه و...است

در حال حاضر مطالب وبلاگ عموما شامل مقالات، یادداشت ها و مصاحبه های من در نشریات و روزنامه ها می باشد.

وب سایت اصلی من http://www.vafl.ir آموزشگاه مجازی وافل (ارائه کننده خدمات آموزش مجازی و حضوری زبان با اساتید ایرانی و امریکایی، خدمات ترجمه به زبان های انگلیسی، فرانسوی و روسی، ایتالیایی، کلاس های نقد و بررسی فیلم ها و داستان های کوتاه)

سعید ضروری
info At VAFL.ir
09359844207
عضویت در خبر نامه





Powered by WebGozar